Muhterem Hocam, çok iyi anlaşamadığımız, tartışmaya meyilli olduğumuz kardeşimizle mesafeli durmak, çok samimi olmamak doğru bir davranış biçimi midir?
Soru
Muhterem Hocam, çok iyi anlaşamadığımız, tartışmaya meyilli olduğumuz kardeşimizle mesafeli durmak, çok samimi olmamak doğru bir davranış biçimi midir?
Cevap
Hayır. Yani bizim onlarla olan bir ihtilafımız varsa mutlaka sorunun bizden kaynaklandığını kabullenmemiz ve neşteri kendimize vurmamız ve zikrimizi artırmamız lâzım ve o konuda ondan yana olmamız lâzım. Hatta bütün haksızlığı kendi üzerimize alarak gidip ondan o konuda, benlik konularda özür dilememiz lâzım. “%100 sen haklısın. Benim muhakkak ki yanlışım var. Ben senden özür diliyorum. İnşaallah bu konuda daha yapmayacağım.” diyebilmeliyiz...
“Ben de haklıyım.” diye tartışmaya girerseniz, dinimizde tartışma yok. Tartışan taraflar daima her iki taraf da kaybediyor.
Öyleyse asıl olan diğer tarafı mutlu etmek. Onun için Yûnus ne diyor? “Ben gelmedim dava için." Ben kendi hakkımı ispat etmeye gelmedim. "Benim işim sevi için.” Şartlar ne olursa olsun karşı tarafı sevmek. Yani seven mutlu edendir. Sevmek, sevgi mutluluğun anahtarıdır. Dolayısıyla “Ben onu sevmeye geldim.” diyorsanız, “Ben onu mutlu etmeye geldim.” diyorsunuz.
Bu konudaki davranış biçimimiz mutlaka ona ulaşmak, ona olan sevgimizi bildirmek, onu mutlu etmenin gayreti içinde olmak lâzım.