Muhterem Hocam, bazen Allah’a ulaşmayı dilemeyen insanlar için yargılayıcı konuşmalar yapıyorum. Sonra kalbime bir korku hali geliyor. "O insanların kalbinde ya Allah’a karşı bir h

Soru

Muhterem Hocam, bazen Allah’a ulaşmayı dilemeyen insanlar için yargılayıcı konuşmalar yapıyorum. Sonra kalbime bir korku hali geliyor. "O insanların kalbinde ya Allah’a karşı bir huşû, bir yakınlık varsa?" diye düşünüyorum. Başkaları hakkında, kalplerde ne olduğunu bilmeden onun ibadeti boş dememiz ne derece doğru bir davranış? Bizlere tavsiyeleriniz nelerdir?

Cevap

Sevgili kardeşlerim, hükmün sahibi biz değiliz. Hükmün sahibi Allah’tır. Biz sadece Allah’ın âyetlerini konuşabiliriz. Hiç kimseyi suçlama hakkımız yok. Allahû Tealâ Ra'd Suresi 40. âyet-i kerimesinde: "Sizin vazifeniz, tebliğdir. Hesap ise bize aittir." buyuruyor.

13/RA'D-40 Ve in mâ nuriyenneke ba’dallezî neiduhum ev neteveffeyenneke fe innemâ aleykel belâgu ve aleynâl hisâb(hisâbu).

Ve şâyet onlara vaadettiğimizin bir kısmını sana göstersek veya seni vefat ettirsek de; artık senin üzerine düşen, sadece tebliğdir. Hesap, Bizim üzerimizedir.

Hiç kimseyi yargılama hakkına sahip değiliz. "Bu cennetliktir, bu cehennemliktir." diyemeyiz. Sadece Allah’ın âyetlerini bilebiliriz. Nedir mesela? Yûnus 7, 8. âyeti bildiriyoruz: "Onlar Allah’a ulaşmayı dilemezler, dünya hayatından razıdırlar, onunla, dünya hayatıyla mutlu olacaklarını sanırlar. Onlar âyetlerden gâfildirler. Ve kazançları sebebiyle gidecekleri yer cehennemdir."

10/YÛNUS-7 İnnellezîne lâ yercûne likâenâ ve radû bil hayâtid dunyâ vatmeennû bihâ vellezîne hum an âyâtinâ gâfilûn(gâfilûne).

Muhakkak ki onlar, Bize ulaşmayı (hayatta iken ruhlarını Allah’a ulaştırmayı) dilemezler. Dünya hayatından razı olmuşlardır ve onunla doyuma ulaşmışlardır ve onlar âyetlerimizden gâfil olanlardır.

10/YÛNUS-8 Ulâike me'vâhumun nâru bimâ kânû yeksibûn(yeksibûne).

İşte onların kazandıkları (dereceler) gereğince varacakları yer ateştir (cehennemdir).

Bu âyeti söyleyebilirsin. Ama bu âyeti söylerken, yanındaki bir arkadaşının davranışlarını beğenmiyorsun, ona da "Sen cehennemliksin" demek hükmü bizde değil. Kimseyi hesaba çekmek, dava etmek bizim işimiz değil. Bizim işimiz tebliğ.

"Ben gelmedim dava için": Ben insanları hesaba çekmek için gelmedim.

"Benim işim sevi için, Dostun evi gönüllerdir, gönüller yapmaya geldim." Bizim işimiz sevgiyse, gönüller Allahû Tealâ’nın eviyse o zaman onu yapmaya geldik. Onları Allah’a davet etmeye, durumu tebliğ etmeye, onların mutluluğu için çalışmaya, hizmet etmeye geldik. Bizim işimiz budur inşaallah. Allah razı olsun.