Muhterem Hocam, Tevbe Suresi'nin 107. âyeti ile Âli İmrân Suresi'nin 119. âyeti arasında bir illiyet rabıtası var mıdır?
Soru
Muhterem Hocam, Tevbe Suresi'nin 107. âyeti ile Âli İmrân Suresi'nin 119. âyeti arasında bir illiyet rabıtası var mıdır?
Cevap
Tövbe 107’de Muhterem Efendimiz’in tefsirinde şöyle buyuruyor:
9/TEVBE-107: Vellezînettehazû mesciden dırâren ve kufren ve tefrîkan beynel mu’minîne ve irsâden li men hâreballâhe ve resûlehu min kabl(kablu), ve le yahlifunne in erednâ illelhusnâ, vallâhu yeşhedu innehum le kâzibûn(kâzibûne).
Ve onlar, zarar vermek, küfrü (kuvvetlendirmek) ve mü'minlerin arasını açmak ve daha önce Allah ve resûlüne karşı harbeden (savaşan) kişiyi beklemek (gözlemek) için bir mescid edindiler (mescidi dirar). Ve mutlaka: “Biz ancak iyilikler (güzellikler) isteriz.” diye yemin ederler. Ve Allah, onların kesinlikle yalancılar olduğuna şahitlik eder.
“İslâm dini tevhid dinidir. İslâm dini, Hz. İbrahim (A.S)'in hanif dinidir. Bu din tevhidi temel kılar. Allah'ın Zat'ında tevhid: Tek bir Allah vardır. Cemaatte tevhid: Allah'ın emirlerine tâbî olan tek bir cemaat vardır. Vahdet. Bu tekliği, vahdeti bozmak her devirde vücut bulan bir faktördür. Peygamber Efendimiz (S.A.V) zamanında insanlar, sahâbenin arasını açmak için, onları gruplara ayırmak için, insanlar arasına nifak sokmak için, parçalamak için, bölmek için, vahdeti bozmak için, insanları Allah yolundan ayırmak için özel gayretler göstermişlerdir.
Kalplerinde îmân yazılı olmayan bu insanlar, başkalarını da yoldan ayırarak onların kalplerinde yazılı olan îmânı oradan aldırıp yerine küfür kelimesini koymak için bir gayretin içerisine girmişlerdi. Hedefleri; mü'minlerin arasını açmak, parçalara ayırmak, bölmek, ayrı ayrı gruplar oluşturup birliği bozmak.
Kim Peygamber Efendimiz (S.A.V)’e karşı savaşmışsa onu gözlemek, gözetlemek, ona yardım etmek, onu dost tutmaktır. Bunun için kendilerine mescid edinmişlerdir. İşte bu bölücülerin, parçalayıcıların toplandıkları mescid, mescid-i dirar’dır. Zarar verme mescidi, küfür mescidi. Bu mescidi kuranların kötü niyetleri vardır. Böyle bir mescid Peygamber Efendimiz (S.A.V) devrinde kurulmuştur."
3/ÂLİ İMRÂN-119: Hâ entum ulâi tuhıbbûnehum ve lâ yuhıbbûnekum ve tû’minûne bil kitâbi kullih(kullihi), ve izâ lekûkum kâlû âmennâ, ve izâ halev addû aleykumul enâmile minel gayz(gayzi), kul mûtû bi gayzikum, innallâhe alîmun bi zâtis sudûr(sudûri).
İşte siz (mü'minler) böylesiniz, siz onları seversiniz ve onlar sizi sevmezler ve siz kitabın tamamına îmân edersiniz. Ve sizinle karşılaşınca "biz îmân ettik" dediler, yalnız kaldıkları zaman, size karşı öfkelerinden parmak uçlarını ısırdılar. De ki: "Öfkenizden ölün." Muhakkak ki Allah, sinelerde olanı en iyi bilendir.
Âli İmrân 119. âyetin tefsiri:
“Buradaki kitap, ümmülkitaptır. Kur’ân-ı Kerim'e göre bütün mukaddes kitaplar o kitabın içinde yer almıştır. Allah'ın her peygamberine verdiği ayrı bir dizayn içerisinde değerlendirilmiştir. Allah'ın söylediklerini en güzel biçimde değerlendirdiğiniz zaman doğrulara ulaşırsınız. Sahâbe kitabın bütününe îmân etmiştir. Hiçbir kitap arasında fark gözetmemiş, tüm peygamberlere inanmışlar ve hepsi mürşid olmuşlardır.
İnsan için Allah'a teslim olmak söz konusudur; ruhu, vechi, nefsi ve iradeyi Allah'a teslim etmek ve Allah'ın bihakkın takvasına ulaşmak. Allahû Tealâ insanlara hayat hakkı tanır, kurtulmalarını imkân dâhiline sokmak için. Öyle insanlar vardır ki yaşadıkları sürece her gün küfür bataklığı içinde daha kötü, daha kötü hâle gelirler. Belki böyle insanların öfkelerinden, daha fazla batağa batmadan ölmeleri, (gene cehenneme gidecekler ama) biraz üst kat cehennemde olmalarını sağlayabilir."
Evet, “Siz mü’minler böylesiniz, siz onları seversiniz ve onlar sizi sevmezler ve siz kitabın tamamına îmân edersiniz.”
Allahû Tealâ sahâbeden bahsederken Bakara Suresi'nin 136. âyet-i kerimesinde:
2/BAKARA-136: Kûlû âmennâ billâhi ve mâ unzile ileynâ ve mâ unzile ilâ ibrâhîme ve ismâîle ve ishâka ve ya’kûbe vel esbâtı ve mâ ûtiye mûsâ ve îsâ ve mâ ûtiyen nebiyyûne min rabbihim, lâ nuferriku beyne ehadin minhum ve nahnu lehu muslimûn(muslimûne).
Deyin ki: “Biz Allah'a, bize indirilenlere, İbrâhîm (A.S)'a, İsmail (A.S)'a, İshak (A.S) 'a, Yâkub (A.S) ve torunlarına indirilenlere, Musa (A.S) ve İsa (A.S)'ya verilenlere ve (diğer) nebîlere, Rab'leri tarafından verilenlere (sahife, kitap ve vahiylere) îmân ettik. Onların arasından hiçbirini ayırmayız (fark gözetmeyiz). Ve biz, O'na teslim olanlarız.”