Muhterem Hocam, Allahû Tealâ’nın insanlara olan müjdesi, uyarısı nedir?
Soru
Muhterem Hocam, Allahû Tealâ’nın insanlara olan müjdesi, uyarısı nedir?
Cevap
Allah’ın insanlara uyarısı, Allah’a ulaşmayı dilememeleri hâlinde kaybettikleri derecelerin kazandıkları derecelerden fazla olması nedeniyle gidecekleri yerin cehennem olduğudur.
İşte müjdelemek, uyarmak açısından âyetlere baktığımız zaman çokça âyet görüyoruz. Yirmi bir tane âyet bunu konuya getiriyor.
MÜJDELEMEK VE UYARMAK (21 Ayet)
1. BAKARA-119: Muhakkak ki Biz seni, hak ile müjdeleyici ve uyarıcı olarak gönderdik. Ve ashâbı cehîmden (cehennemliklerden) sana sorulmaz (sen cehenneme gideceklerden sorumlu tutulmazsın).
2. BAKARA-213: İnsanlar bir tek ümmetti. Sonra Allah, müjdeleyici ve uyarıcı peygamberler beas etti (gönderdi). Ve onlarla birlikte, insanların aralarında, ayrılığa düştükleri şey hakkında hüküm vermeleri için hak ile kitap indirdi. …..
3. NİSÂ-165: (Onlar) müjdeleyici ve uyarıcı resûllerdir ki, insanların resûllerden sonra Allah’a karşı (bizi uyaran ve müjdeleyen bir resûl gelmedi) diye hüccetleri (delilleri) olmasın. Ve Allah, Azîz’dir, Hakîm’dir.
4. MÂİDE-19: …sizlere gerçekleri açıklayan Resûl’ümüz gelmiştir. “Bize bir müjdeleyici ve de uyarıcı gelmedi.” dersiniz diye (dememeniz için). Oysa size müjdeleyici ve uyarıcı bir Resûl gelmişti. Allah herşeye kaadirdir.
5. ENÂM-48: Biz resûlleri uyarıcılar ve müjdeleyiciler olmaktan başka (bir şey için) göndermeyiz. Artık kim âmenû olur (Allah’a ulaşmayı dilerse) ve ıslâh olursa artık onlar korku yoktur, onlar mahzun da olmazlar.
6. ARÂF-188: …Eğer ben gaybı bilseydim, hayrı mutlaka çoğaltırdım, bana bir kötülük dokunmazdı. Ben ancak mü’min olan kavim için bir nezîr (uyaran) ve müjdeleyiciyim.
7. YÛNUS-2: Onlardan bir adama, “İnsanları uyarması, âmenû olanları (ölmeden önce Allah’a ulaşmayı dileyenleri) müjdelemesi” için vahyetmemiz insanlara acâip (garip) mi geldi? Muhakkak ki onlar için, Rab’lerinin yanında sıddıklar makamı vardır.
8. HÛD-2: (Bu kitap), Allah’tan başkasına kul olmamanız içindir. Muhakkak ki ben, O’ndan (O’nun tarafından) sizin için bir uyarıcı ve müjdeciyim.
9. HÛD-25: Ve andolsun ki; Nuh’u kendi kavmine gönderdik. Muhakkak ki ben, sizin için ifadesi açık ve kesin bir uyarıcıyım.
10. İSRÂ-105: Ve Hakk’ı (Kur’ân’ı), O’nu, Biz indirdik. Ve Hakk ile indi. Seni, müjdeleyici ve uyarıcı olmandan başka bir şey için göndermedik.
11. KEHF-2: (Kur’ân-ı Kerim), kayyûm (kıyamete kadar devam edecek) olarak, katından şiddetli azapla uyarmak ve salih amel yapan mü’minlere en güzel ecrin onların olduğunu müjdelemek için (indirildi).
12. KEHF-56: Biz, resûlleri sadece müjdeleyici ve uyarıcı olarak göndeririz. Kâfirler (ise) hakkı bâtılla iptal etmek için mücadele ederler. Âyetlerimi ve uyarıldıkları şeyleri alay (konusu) ederler.
13. MERYEM-97: Böylece Biz, O’nu (Kur’ân-ı Kerim’i) senin lisanınla kolaylaştırdık. O’nunla, takva sahiplerini müjdelemen ve inatçı kavmi uyarman için.
14. FURKÂN-56: Ve Biz, seni sadece müjdeleyici ve uyarıcı olarak gönderdik.
15. LOKMÂN-7: Ve ona âyetlerimiz okunduğu zaman onu işitmemiş gibi kibirlenerek döner (gider), onun kulaklarında vakra (işitme engeli) varmış gibi. Öyleyse onu elim azapla müjdele (ikaz et, uyar).
16. AHZÂB-45: Ey Nebî (Peygamber)! Muhakkak ki Biz, seni şahit, müjdeleyici ve nezîr (uyarıcı) olarak gönderdik.
17. SEBE-28: Ve Biz, seni (kâinattaki) insanların hepsi için müjdeleyici ve nezîr (uyarıcı) olmandan başka bir şey için göndermedik. Fakat insanların çoğu bilmezler.
18. FÂTIR-24: Muhakkak ki Biz seni, hak ile müjdeleyici ve nezîr (uyarıcı) olarak gönderdik.
İçinden bir nezîr gelip geçmiş olmayan hiçbir ümmet yoktur.
19. YÂSÎN-11: Sen sadece zikre tâbî olanı ve gaybte Rahmân’a huşû duyanı uyarırsın. Öyleyse onu mağfiret ile (günahların sevaba çevrilmesiyle) ve “kerîm ecir” ile müjdele.
20. FUSSİLET-4: Müjdeleyici ve uyarıcı olarak. Fakat onların çoğu yüz çevirdiler. Artık onlar işitmezler.
21. FETİH-8: Muhakkak ki Biz, seni şahit, müjdeleyen ve uyarıcı olarak gönderdik.
Öyleyse sevgili kardeşlerim, bu konu Kur’ân-ı Kerim’de çokça yer almış durumda ve müjdeleyici, uyarıcı göndermesek azap etmeyiz. Allahû Tealâ temel muhteva itibarıyla korkutucu değil, müjdeleyicidir. Bu müjde cennet saadetini ve dünya saadetini ifade eder. Allahû Tealâ âmenû olanları müjdelesin, diğerlerini de uyarsın diye resûller göndermektedir. Resûlün uyarısı üzerine Allah’a ulaşmayı dileyenler müjdeyi hak edenlerdir. Henüz dilemeyenlerin ise Allah’a ulaşmayı dilemelerini temin etmek üzere uyarılmaları söz konusudur.
Gerçekten En’âm 48’de bu ifade ediliyor.
6/ENÂM-48 Ve mâ nursilul murselîne illâ mubeşşirîne ve munzirîn(munzirîne), fe men âmene ve asleha fe lâ havfun aleyhim ve lâ hum yahzenûn(yahzenûne).
Biz resûlleri “uyarıcılar ve müjdeleyiciler” olmaktan başka (bir şey için) göndermeyiz. Artık kim âmenû olur (Allah’a ulaşmayı dilerse) ve ıslâh olursa (nefs tezkiyesi ve tasfiyesi yaparsa) artık onlara korku yoktur, onlar mahzun da olmazlar.
HADÎS-İ ŞERİF
Kaynak: Müslim, Îmân, 1, 74.
“Din nasihattır.”
Sahâbe sorar: “-Ya Resûlullah kim için nasihattır?”
“Allah’a, Kitabına, Resûl’üne, Müslümanların (meşru) idarecilerine ve bütün Müslümanlara.” buyurdu.
Ve din nasihattir. Din nasihattir. Din nasihattir. Kimler için nasihat? Allah için. Allah’ın Kitab’ı için. Allah’ın Resûl’ü için. Tüm idareciler için ve tüm Müslümanlar için. İşte bu nasihatler dilemeyenlerin dilemeleri istikametinde yapılan uyarılardır. Devamlı Allahû Tealâ onlara nasihat ediyor ki onlar da dilesinler. Ahiret ve dünya saadetine ulaşsınlar diye. Allah razı olsun.